Mijn grootouders (Pake en Beppe) woonden in Sneek. Op een dag – in de oorlog – liepen twee Duitse militairen bij hen door de straat. Met hen mee liep een katje. Staartje vrolijk omhoog trippelde ze naast de mannen van de Wehrmacht. Weet een kat veel van een oorlog? Op zeker moment kreeg één van de soldaten het diertje in de gaten en hield stil. Duitsers hadden om voor de hand liggende redenen geen goede naam in die tijd en mijn grootvader vreesde dan ook dat de kat wel eens op hardhandige wijze kennis zou kunnen met een Duitse soldatenlaars. Dat gebeurde niet. De man bukte zich, pakte het katje op, drukte het tegen zich aan, knuffelde het en………..begon hartverscheurend te huilen. Op de vraag van mijn grootvader wat de reden was van deze emotionele ontlading antwoordde hij snikkend dat hij zu Hause precies zo’n katje had en dat hij haar verschrikkelijk miste, evenals alle andere geliefden die hij in de Heimat had moeten achterlaten. En dat hij wilde dat diese verdammte Krieg mal zu Ende kam. Pake nam de ‘vijand’ mee naar binnen en heeft hem een kop thee gegeven en hem tot bedaren laten komen. Ze hebben hem niet meer terug gezien. Maar ik hoop zo dat hij zijn katje wél in gezondheid heeft mogen terug zien……………….. Herman Gallé