Rechten voor alle dieren

Moeten dieren, rivieren en bossen een stem krijgen in de politiek? De Franse filosoof Bruno Latour vond van wel. Schrijver Frank Westerman heeft daar zijn twijfels over. In dit stuk zet ik hun standpunten naast elkaar en leg ik uit waarom het vrijheidsbeginsel een uitweg biedt. Latour: de mens staat niet boven de natuur Latour verzet zich tegen het idee dat de mens los van en boven de natuur staat. Mensen, dieren en ecosystemen zijn volgens hem met elkaar verweven in één netwerk, waarin ook niet-mensen handelen en invloed uitoefenen. Overstromingen, bosbranden en droogte ziet hij als signalen van een natuur die van zich laat horen. Om die stemmen serieus te nemen, stelde hij een "Parlement der dingen" voor, waarin ook de zee, de zeehond en het plankton aan tafel zitten. Westerman: wie spreekt er namens het bos? In De Groene Amsterdammer bespreekt Frank Westerman de ideeën van Latour. Hij voelt sympathie voor de gedachte dat de mens zijn bevoorrechte positie moet opgeve...

Over klimaatverandering en het verlies aan biodiversiteit wordt vaak in beelden gesproken. Die beelden zijn niet onschuldig. Ze bepalen hoe we een probleem zien en of we denken dat we er iets aan kunnen doen. In dit stuk bespreek ik een aantal veelgebruikte metaforen, waarom sommige ervan verlammen en welk beeld volgens mij past bij de Nederlandse veehouderij. Metaforen die angst aanjagen Een bekende metafoor voor het verlies aan biodiversiteit is het spel Jenga. De spelers halen om beurten een blok uit een toren en leggen het bovenop, waardoor de toren steeds hoger en wankeler wordt. Elke uitgestorven diersoort is in dit beeld een blokje dat verdwijnt, tot de hele toren instort. Een ander beeld komt uit de Gaia-hypothese, die James Lovelock en Lynn Margulis in de jaren zeventig ontwikkelden. Zij beschreven de aarde als één zelfregulerend systeem, als een soort levend organisme. De hypothese heeft wetenschappers geïnspireerd, maar wordt door anderen gezien als te beeldspraakachtig....

De wolf is een natuurlijke beheerder van het Nederlandse wild In Nederland laait de discussie over de terugkeer van de wolf hevig op. Sommigen zien de wolf als een bedreiging, terwijl anderen hem verwelkomen als een onmisbare schakel in het ecosysteem. In dit artikel pleiten we ervoor dat de wolf zijn plek verdient als beheerder van het wild in Nederland. Niet alleen omwille van de ecologische balans, maar ook vanwege de morele plicht die we hebben tegenover de natuur. Wild hoort aan niemand toe In de basis moeten we ons realiseren dat wild in de natuur aan niemand toebehoort. Herten, reeën, zwijnen en andere wilde dieren zijn geen eigendom van de mens. Ze zijn vrije wezens die een cruciale rol spelen in het ecosysteem. De wolf, als natuurlijke predator, heeft net zo goed recht op deze dieren als onderdeel van zijn voedselketen. Het is niet aan de mens om deze dieren uitsluitend voor eigen gewin te claimen, bijvoorbeeld voor de jacht of om geld mee te verdienen bij verkoop aan de poeli...

Wie maakt er in ons land de dienst uit? Uit de NRC van 23 juni "Een kabinetsvisie mét inspraak van de boeren was cruciaal, zo viel maandenlang te horen, om de rust terug te brengen en de stikstofcrisis op te lossen. Maar volgens de onderhandelaars van LTO eist het kabinet te veel van de boeren, en dus stapten ze eruit. In dat licht was het veelzeggend wat er diezelfde dag in Luxemburg gebeurde, bij een bijeenkomst van Europese natuurministers. Daar was het juist minister Christianne van der Wal (VVD) die namens Nederland op de rem trapte. Op tafel lag de Europese natuurherstelwet, die lidstaten ertoe moet aanzetten veel meer te gaan doen om hun natuur te herstellen. Een grote meerderheid van lidstaten stemde ermee in, maar Nederland blijft tegen. „We kunnen niet alles tegelijkertijd doen op dezelfde beperkte ruimte”, zei Van der Wal. In eigen huis geldt Van der Wal misschien als voortrekker in het stikstofdossier, in Europa voerde zij rond de wet het groepje dwarsliggers aan. Een ...