Rechten voor alle dieren

Het perfecte plaatje? Het weiland achter het dorp ziet er prachtig uit. Sappig groen, glanzend in de zon. Maar wie weet wat er onder zit: een bodem verzadigd met stikstofverbindingen, een sloot die nauwelijks nog leven herbergt. Het plaatje klopt, maar iets wringt. Verstikkende verbindingen Want het gaat niet om stikstof als zodanig. Tachtig procent van de lucht bestaat eruit en daar gedijt het leven bij. Het gaat om de reactieve stikstofverbindingen die vrijkomen uit mest en uitlaatgassen. Die sijpelen de bodem in, verstoren wat daar nog leeft en kleuren het water groen op een manier die niets met gezondheid te maken heeft. De schoonheid die we zien is een façade. Eronder speelt zich iets af wat we liever niet willen weten, hoe ongemakkelijk ook. Oude wijsheid, nieuwe werkelijkheid We zijn opgegroeid met wijsheden die ons houvast gaven. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Bemoei je met je eigen zaken. Het zijn adagiums die hun waarde hebben bewezen, als rem op bemoeizucht, als uitno...

Een dier hoeft zich niet te rechtvaardigen We geven dieren soms vrijheid, maar verwachten er iets voor terug. We geven ze een aai, hopen in hun blik een teken van (h)erkenning te kunnen zien. Als dat uitblijft, voelt de zorg onbeantwoord. Maar het dier heeft nooit om die zorg gevraagd en heeft dus ook nooit ingestemd met de verwachting die erbij hoorde. Dat is geen onverschilligheid van het dier. Het is een misverstand van de mens. De filosoof Martha Nussbaum legt uit waarom . Rechten zijn geen beloning voor goed gedrag, geen wisselgeld in een ruilrelatie. Een dier heeft aanspraak op een waardig leven omdat het leeft, omdat het pijn kan voelen, angst, genot en de behoefte om te doen wat zijn aard is. Niet omdat het ons iets geeft. Niet omdat wij van hem houden. Vrijheid die een tegenprestatie verwacht, is geen vrijheid. Het is een lening met verborgen rente. Morele ernst begint precies daar waar dat misverstand wordt herkend. Niet als verwijt aan jezelf of aan anderen, maar al...

In zijn boek 'De toekomst van de kat' roept moraalfilosoof Rutger Lazou op tot nadenken over de toekomst van de kat. Het in huis halen van een halfgedomesticeerd, fervent jagend, obligaat carnivoor dier dat zich ook nog eens aan hoog tempo voortplant, brengt vraagstukken met zich mee. We moeten nadenken naar welke toekomst van de kat we willen streven, in het belang van mensen, katten én andere dieren. Het boek biedt een toegankelijke manier om over dierenrechten na te denken! Dit is de boektrailer . Je kunt updates over het boek volgen op Facebook en een boek winnen door de pagina te delen.

Waarom zou iemand die gelijk heeft zijn gelijk nog een keer moeten halen? Dat roept weerstand op, actie is reactie, en waarom die energie verspillen? Voor een veganist is dat een retorische vraag, immers het wordt er in de wereld een stuk gezelliger van wanneer meer mensen goed veganistisch leren koken en ook neemt het dierenleed met sprongen af. Maar een vleeseter proberen te verleiden om geen enkel dierlijk product meer te gebruiken is als trekken aan een dood paard. Het zelf moreel goed doen en je daarop voorstaan, zet kwaad bloed bij degene die zich aangesproken voelt en die kan het omdraaien als een aanval en weet zich zo slachtoffer in plaats van dader. Goed voorbeeld doet goed volgen, maar dat is het voorbeeld van hen die zich niet laten voorstaan op hun goede gedrag. Doe het dan als veganist ook echt goed en kook lekker. Kun je niet lekker koken, overweeg dan een morele argumentatie achterwege te laten. Mensen dwingen toe te geven dat zij fout gedrag vertonen is een brug t...

Evert Nieuwenhuis schrijft in Vrij Nederland over de moeizame poging om minder vlees te gaan eten onder de titel “ Waarom we nog steeds vlees eten en hoe we dat kunnen veranderen ”. Nieuwenhuis gaat een gesprek aan met Menno Harsveld die hij de horzel noemt van menige journalist die over voedsel schrijft. Een citaat. Het betoog van Harsveld is even krachtig als eenvoudig: ‘De morele grens tussen mensen en dieren is arbitrair. Dieren mogen anders dan mensen zijn, maar net als wij kunnen ze voelen en hebben ze de wil om te leven. Iedereen is het er over eens dat je mensen niet mag uitbuiten, doden of als ding gebruiken, en dat geldt ook voor dieren. Diersoort is een even willekeurig en irrelevant criterium als huidskleur of geslacht’. Veganisme is een kwestie van recht en rechtvaardigheid, zegt hij: ‘Je kunt niet een beetje rechtvaardig zijn, of voor de een wel rechtvaardig zijn en voor de ander niet. Als je vindt dat dieren pijn kunnen voelen en de wil tot leven hebben, moet je ze...

Thijs Middeldorp is oprichter van het Parlement van de Dingen: een publieke ruimte waarin gesprekken, acties en ideeën gevormd kunnen worden over en rond de rol van de mens in de natuur. Voor de reeks over ‘Het einde van de mens als maat der dingen’ bezocht hij ‘s werelds eerste rivier met status van rechtspersoon. In de Volkskrant doet hij verslag . Een citaat: In het scheppingsverhaal van de Maori, is de mens familie van de zee, de wind en het bos. In het verhaal dat mij altijd is verteld, overheerst de mens die natuur juist. Hij is immers naar het evenbeeld van God geschapen. Een poging om die twee scheppingsverhalen over mens en natuur te verenigen, vindt momenteel plaats in Nieuw-Zeeland. Daar, in het land van de Maori, werd namelijk bijna twee jaar geleden een rivier een rechtspersoon. In India zijn goden rechtspersonen. Lees er meer over in dit verhaal van Peter Speetjens. De Whanganui-rivier is de eerste ter wereld met die status. Een compromis tuss...

De brutaliteit van de nertsenfokker Door de hernieuwde introductie van bont in de mode gaat het de Nederlandse nertsenhouders voor de wind. De politiek wil hen kwijt, maar er is door de vergrote omzet geld genoeg om paginagrote advertenties te plaatsen in de dagbladen. Er is nog heel wat achterstand in het imago in te halen. Onder de titel De waarde van boerenverstand pleit de edelpelsdierhouderij er bij de lezer voor om in overweging te nemen dat de sector jaarlijks 50 miljoen bijdraagt aan de belastinginkomsten en dat wanneer de sector daadwerkelijk verboden wordt om bont te produceren dat de overheid een schadeclaim tegemoet kan zien van 1 miljard. De advertentie staat voor de brutaliteit van de huidige agrosector. De bijdrage aan het BNP van de totale intensieve veehouderij (dus ook de varkens en kippen) is minimaal . Door allerlei irrelevante overwegingen en omzet van andere agrosectoren op de eigen conto te schrijven wil men haar bijdrage aan in oplossing aan de economische ma...

Volgens Zembla speculeert Pensioenfonds Zorg en Welzijn met 700 miljoen in voedsel. Daarmee is dit fonds medeverantwoordelijk voor de stijging van voedselprijzen in de wereld. Door de te hoge prijzen wordt er honger geleden. Aldus Zembla. Volgens de site: Handel in honger. Torenhoge voedselprijzen leidden in 2008 wereldwijd tot hevige rellen, vooral in ontwikkelingslanden. Hoge voedselprijzen zijn het gevolg van schaarste, bijvoorbeeld veroorzaakt door mislukte oogsten. Maar die hoge prijzen worden nog eens extra opgedreven door een nieuw fenomeen: voedselspeculatie. Dat is het speculeren op financiële markten met de prijs van graan, maïs, suiker, cacao, aardappelen, vlees - kortom: voedsel. Na de ineenstorting van de aandelenkoersen en de huizenprijzen hebben beleggers zich massaal gestort op de voedselmarkt. De hongersnood in de Hoorn van Afrika, die dit jaar het leven van 12 miljoen mensen bedreigde, was het gevolg van extreme droogte, maar werd verergerd doordat speculatie de pri...

Monique Janssens studeerde communicatie en ethiek, en werkt als zelfstandig journalist en communicatieadviseur. Zij schreef “Dieren en wij. Hun welzijn, onze ethiek”. Op haar vaste wandeling, beschreven in het boek, komt Monique Janssens nogal wat dieren tegen: vrije en aangelijnde, levende en dode, echte en nagemaakte. Die confronteren haar met vragen over dier en mens, lijden en welzijn, dood en leven. De relatie tussen dier en mens diept ze uit door te denken en te redeneren, door te onderzoeken wat filosofen en biologen erover te melden hebben, door erover te praten met anderen die ze ontmoet op haar tocht: een buurman met hond, een ecologische tuinman, twee veganisten. Steeds staat de vraag centraal: hoe kunnen we beter omgaan met de dieren om ons heen? De auteur schrikt er niet voor terug om nu en dan pas op de plaats te maken met een 'moraal van dit verhaal'. Een voorbeeld van zo’n moraal is: We moeten het goede maximaliseren en het niet-goede minimaliseren. Het goe...